การเชื่อมแพลตฟอร์มเข้ากับสิ่งอื่นต้องใช้อะไรบ้าง

ส่วนต่อประสานสองรูปแบบ ใช้กับงานคนละอย่าง

ส่วนต่อประสานสำหรับเขียนโปรแกรมของโบรกเกอร์มักมาในสองรูปแบบ แบบหนึ่งตอบคำถามทุกครั้งที่ถูกถามและไม่พูดอะไรเลยในระหว่างนั้น คำขอออกไป คำตอบกลับมา และจนกว่าจะถามใหม่ก็ไม่รู้อะไรเพิ่ม อีกแบบหนึ่งเปิดการเชื่อมต่อค้างไว้และส่งข้อมูลใหม่ทันทีที่เกิดขึ้น ข้อมูลจึงมาถึงโดยไม่ต้องร้องขอ

โบรกเกอร์มักให้ทั้งสองแบบ และทั้งสองไม่ใช่ทางเลือกแทนกันอย่างที่รายการตัวเลือกชวนให้เข้าใจ ทั้งสองตอบคำถามคนละชนิด อะไรก็ตามที่ต้องการคำตอบชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งหนึ่ง ณ เวลาหนึ่ง เช่น สถานะของคำสั่งนี้ หรือตอนนี้บัญชีถืออะไรอยู่ นั่นคือคำถาม และคำถามเป็นของแบบแรก อะไรก็ตามที่ต้องรู้ไปตามที่สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปเป็นของแบบที่สอง

การถามซ้ำมีพื้นที่ลงต่ำกว่านั้นไม่ได้

การถามราคาซ้ำแล้วซ้ำอีกแทนการสมัครรับข้อมูล ให้ภาพที่ไม่มีวันสดใหม่กว่าช่วงห่างระหว่างคำขอ การลดช่วงห่างลงครึ่งหนึ่งลดความเก่าลงครึ่งหนึ่งและเพิ่มจำนวนคำขอเป็นสองเท่า และมีจุดหนึ่งที่โบรกเกอร์จะไม่รับจำนวนนั้นอีก ฉะนั้นความสดของภาพที่ได้มาแบบนี้จึงมีพื้นรองอยู่ และพื้นนั้นอยู่ตรงไหนคนอื่นเป็นคนกำหนด

เรื่องนี้สำคัญกว่าที่ฟังดู เพราะความเก่าเดินทางต่อไปได้ การตัดสินใจใด การแสดงผลใด การเปรียบเทียบใดที่ทำจากตัวเลขที่ได้มาแบบนี้ ล้วนรับอายุของตัวเลขนั้นมาด้วยโดยไม่มีป้ายบอก ระบบที่ถามแล้วลงมือ กำลังลงมือบนตัวเลขที่มักไม่ได้จดอายุไว้ที่ไหนเลย

ขีดจำกัดหนึ่งมักเป็นหลายขีดจำกัด

ขีดจำกัดอัตราคือเพดานของจำนวนคำขอที่บัญชีหนึ่งส่งได้ภายในช่วงเวลาหนึ่ง และไม่ค่อยเป็นตัวเลขเดียว ปลายทางแต่ละแห่งถูกนับแยกกัน และโควตาสำหรับอ่านราคามักไม่ใช่โควตาสำหรับส่งคำสั่ง ระบบที่ออกแบบตามขีดที่ใจกว้างอาจถูกปฏิเสธที่ขีดที่เข้มงวด และจะถูกปฏิเสธในจังหวะที่ไม่สะดวกที่สุด เพราะปริมาณคำสั่งมักหนาแน่นในจังหวะเดียวกับที่ปริมาณราคาหนาแน่น

ขีดจำกัดใดมีผลและนับกันอย่างไรเป็นสิ่งที่โบรกเกอร์ระบุไว้ในเอกสาร ไม่ใช่สิ่งที่ค้นพบด้วยการทดลอง การหากำแพงด้วยการเดินชนคือการจ่ายด้วยการถูกปฏิเสธเพื่อเรียนรู้ว่ากำแพงอยู่ตรงไหน บนบัญชีจริง และในจังหวะที่บังเอิญเดินไปชน

วิธีรับมือการถูกปฏิเสธที่แพงที่สุด

การลองใหม่ทันทีทำให้ขีดจำกัดอัตราแย่ลง เพราะการลองใหม่ก็ถูกนับด้วย และระบบที่ตอบสนองต่อการถูกจำกัดด้วยการพยายามหนักขึ้นก็ยิ่งจำกัดตัวเองมากขึ้น การถอยแทนที่จะดันคือพฤติกรรมที่ถูกต้องทั้งหมดในเรื่องนี้ และมันขัดสัญชาตญาณก็เพราะความล้มเหลวแบบอื่นส่วนใหญ่ให้รางวัลแก่ความพยายามซ้ำ

ปัญหาที่หนักกว่าคือการถูกปฏิเสธไม่ได้แยกออกจากความล้มเหลวแบบอื่นเสมอไป คำขอที่หมดเวลาฝั่งผู้ใช้อาจถูกรับและถูกดำเนินการไปแล้วก็ได้ และการถือว่าไม่มีคำตอบแปลว่าไม่มีคำสั่ง คือวิธีที่ระบบส่งคำสั่งเดียวกันสองครั้ง อะไรก็ตามที่เทรดผ่านส่วนต่อประสานต้องยืนยันว่าเกิดอะไรขึ้นจริงเสียก่อน ด้วยการอ่านบัญชีย้อนกลับ ก่อนจะลงมืออีกครั้ง นั่นเป็นคนละปฏิบัติการกับการลองใหม่ และเป็นอันที่ต้องมาก่อน

สายข้อมูลที่เปิดอยู่แต่เงียบ

การรับข้อมูลแบบสายเปิดช่วยยกพื้นของการถามซ้ำออกไป และนำงานของตัวเองเข้ามาแทน การเชื่อมต่อหลุดและต้องตั้งใหม่ ข้อมูลที่พลาดไประหว่างที่ขาดต้องกู้คืนมาจากที่ใดที่หนึ่ง ซึ่งโดยปกติหมายถึงการถามสถานะปัจจุบันจากส่วนต่อประสานอีกแบบหนึ่ง แทนที่จะสมมติว่าช่วงที่ขาดไปไม่มีอะไรเลย

ความล้มเหลวที่ยากไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั้น แต่คือการเชื่อมต่อที่ยังเปิดอยู่และเลิกส่งข้อมูลแล้ว ซึ่งดูเหมือนตลาดที่เงียบทุกประการ เพราะตลาดที่เงียบก็ไม่ส่งอะไรมาเช่นกัน การตรวจเนื้อหาของสิ่งที่มาถึงแยกสองอย่างนี้ไม่ได้ เพราะทั้งสองกรณีไม่มีอะไรมาถึงเลย สิ่งที่แยกได้คือเวลา คืออายุของข้อความล่าสุด ไม่ใช่เนื้อหาในนั้น ซอฟต์แวร์ที่กินสายข้อมูลต้องมีบางอย่างที่เก่าลงได้เองและร้องบอก มิฉะนั้นมันจะอ่านการเชื่อมต่อที่ตายแล้วว่าเป็นสภาวะสงบไปตลอดเท่าที่สภาวะนั้นคงอยู่

การแจ้งเตือนที่ส่งไปยังที่อยู่เป็นการสื่อสารทางเดียว

การแจ้งเตือนไปยังที่อยู่บนเว็บคือการที่แพลตฟอร์มส่งข้อความไปยังที่อยู่ที่ผู้อ่านกำหนดไว้ เมื่อเงื่อนไขที่ตั้งไว้บนกราฟเป็นจริง แทนการแสดงบนหน้าจอหรือควบคู่ไปกับการแสดง มันคือสะพานตามปกติระหว่างการวิเคราะห์ที่หนึ่งกับการลงมือที่อีกที่หนึ่ง และเสน่ห์ของมันชัดเจน เงื่อนไขที่เขียนไว้บนกราฟกลายเป็นข้อมูลขาเข้าของซอฟต์แวร์ตัวอื่น

สิ่งที่ควรเข้าใจคือมันเป็นแบบส่งแล้วจบ ผู้ส่งมักรู้เพียงว่าข้อความถูกรับไว้หรือไม่ และไม่รู้อะไรเลยว่าปลายทางทำอะไรกับมัน การส่งอาจมาถึงช้า มาผิดลำดับ หรือมามากกว่าหนึ่งครั้ง ข้อความที่ล้มเหลวอาจถูกส่งซ้ำหรือไม่ก็ได้ และนโยบายนั้นเป็นของผู้ส่ง ไม่ใช่ของผู้อ่าน เรื่องเหล่านี้ไม่ได้ทำให้กลไกนี้แย่ แต่ทำให้มันเป็นกลไกที่การรับประกันอ่อนกว่าที่ตาเห็น และการสมมติว่ามันแข็งแรงกว่านั้นคือวิธีฝังความล้มเหลวเงียบ ๆ ไว้ตั้งแต่ต้น

ที่อยู่ไม่ใช่ข้อมูลยืนยันตัวตน

ผู้รับไม่มีทางรู้ว่าใครเป็นคนส่งคำขอมา เว้นแต่คำขอนั้นพิสูจน์ตัวเอง ที่อยู่จึงเป็นสิ่งเดียวที่กั้นระหว่างการแจ้งเตือนกับใครก็ตามที่ได้รู้ที่อยู่นั้น และที่อยู่รั่วไหลด้วยวิธีธรรมดาที่สุด เช่น ถูกวางลงในคำร้องขอความช่วยเหลือ ถูกคัดลอกลงเอกสารที่ใช้ร่วมกัน หรือถูกทิ้งไว้ให้เห็นในภาพหน้าจอ

ดังนั้นผู้รับที่ลงมือตามสิ่งที่มาถึงจึงมีหน้าที่สองอย่าง และทั้งสองตามมาจากทุกอย่างข้างต้น มันต้องยืนยันความถูกต้องของข้อความแทนการเชื่อเพียงเพราะข้อความมาถึง และต้องทนเห็นข้อความเดียวกันสองครั้งได้โดยไม่ทำสิ่งนั้นสองครั้ง ทั้งสองอย่างไม่ใช่งานที่น่าสนใจ ทั้งสองอย่างเลื่อนออกไปได้ง่ายระหว่างที่ยังทดสอบระบบอยู่ และเมื่อรวมกันแล้วมันคือความต่างระหว่างสะพานกับหลุม