การกำหนดขนาดสถานะและความเสี่ยงต่อการเทรด

ขนาดสถานะคือตัวแปรที่กำหนดความเสี่ยง

ราคาเข้า ระดับสต็อป และขนาดสถานะ คือสามปัจจัยที่กำหนดว่ามีเงินเท่าใดอยู่ในความเสี่ยงของการเทรดหนึ่งครั้ง และขนาดสถานะคือปัจจัยเดียวที่ควบคุมได้เต็มที่ในจังหวะที่เข้าเทรด เทรดเดอร์สองคนอาจเข้ารูปแบบเดียวกันในคู่เงินเดียวกัน แต่มีเงินอยู่ในความเสี่ยงต่างกันมาก เพียงเพราะคนหนึ่งคำนวณขนาดให้เข้ากับบัญชีของตน ส่วนอีกคนใช้ค่าเริ่มต้นที่แพลตฟอร์มตั้งไว้

สูตรคำนวณ

การกำหนดขนาดสถานะเริ่มจากผลขาดทุนที่ยอมรับได้แล้วย้อนกลับมา ต้องใช้ข้อมูลสามอย่าง คือจำนวนเงินที่ยอมเสี่ยง ระยะจากจุดเข้าถึงระดับสต็อปเป็นพิป และมูลค่าของหนึ่งพิปสำหรับตราสารนั้นต่อหนึ่งหน่วยขนาด ขนาดสถานะเท่ากับจำนวนเงินที่ยอมเสี่ยง หารด้วยผลคูณของระยะสต็อปกับมูลค่าต่อพิป สิ่งอื่นทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นความมั่นใจ หน้าตาของกราฟ หรือผลของการเทรดครั้งก่อน อยู่นอกการคำนวณนี้

ตัวอย่างการคำนวณ

ในบัญชีขนาด 5,000 หน่วย ผู้ที่ยอมรับความเสี่ยง 1% ของทุน เท่ากับเสี่ยงเงิน 50 หน่วยในการเทรดครั้งนั้น หากตั้งสต็อปห่างจากจุดเข้า 25 พิป ในคู่เงินที่หนึ่งพิปของล็อตมาตรฐานมีมูลค่า 10 หน่วย การคำนวณคือ 50 หารด้วย 25 คูณ 10 ได้เท่ากับ 0.2 ล็อต หากขยายสต็อปเป็น 50 พิปโดยยังเสี่ยง 50 หน่วยเท่าเดิม ขนาดจะลดลงครึ่งหนึ่งเหลือ 0.1 ล็อต ความสัมพันธ์นี้เป็นกลไกตายตัว สต็อปที่กว้างกว่าไม่ได้เสี่ยงมากกว่า เพียงแต่หมายถึงสถานะที่เล็กลงสำหรับเงินความเสี่ยงเท่าเดิม

การคิดเป็นสัดส่วนของทุนกับช่วงขาดทุนต่อเนื่อง

การกำหนดความเสี่ยงเป็นเปอร์เซ็นต์ของทุนปัจจุบันแทนที่จะเป็นจำนวนเงินคงที่ ทำให้ขนาดสถานะหดลงโดยอัตโนมัติในช่วงที่บัญชีขาดทุนสะสม และกลับมาโตขึ้นเมื่อบัญชีฟื้นตัว คณิตศาสตร์ของการขาดทุนสะสมนั้นไม่สมมาตร การขาดทุน 50% ต้องการกำไร 100% เพื่อกลับสู่จุดเริ่มต้น นี่คือเหตุผลที่การคิดเป็นเปอร์เซ็นต์เป็นแนวปฏิบัติทั่วไป แทนที่จะใช้จำนวนเงินคงที่ซึ่งจะกลายเป็นสัดส่วนที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ของบัญชีที่เล็กลง

สถานะที่สัมพันธ์กันทำงานเสมือนสถานะเดียว

ความเสี่ยงต่อการเทรดอธิบายความเสี่ยงของทั้งบัญชีได้ก็ต่อเมื่อการเทรดแต่ละครั้งเป็นอิสระต่อกัน คู่เงินที่มีสกุลเงินร่วมกัน หรือที่ตอบสนองต่อการคาดการณ์อัตราดอกเบี้ยชุดเดียวกัน มักเคลื่อนไหวไปด้วยกัน ดังนั้นสามสถานะที่กำหนดความเสี่ยงไว้สถานะละ 1% จึงอาจทำงานเสมือนสถานะเดียวที่เสี่ยง 3% ตราบที่ความสัมพันธ์ยังคงอยู่ ความสัมพันธ์เหล่านี้ยังเปลี่ยนแปลงตามเวลา และมักแน่นแฟ้นที่สุดในช่วงตลาดตกใจหรือช่วงหลีกเลี่ยงความเสี่ยง ซึ่งเป็นจังหวะที่พอร์ตอยากให้มันอ่อนที่สุด

สิ่งที่การกำหนดขนาดสถานะทำไม่ได้

การกำหนดขนาดควบคุมระดับความเสี่ยง ไม่ใช่ผลลัพธ์ มันไม่ได้ทำให้จุดเข้าดีขึ้น ไม่ได้ทำให้กลยุทธ์มีกำไร และไม่ได้รับประกันว่าผลขาดทุนจะหยุดที่ระดับสต็อปพอดี เพราะช่องว่างราคา สลิปเพจ และการเปิดตลาดหลังสุดสัปดาห์ สามารถพาราคาผ่านระดับนั้นไปได้ สิ่งที่มันทำคือเปลี่ยนขนาดของการเทรดที่ผิดพลาดหนึ่งครั้ง ให้เป็นตัวเลขที่รู้ล่วงหน้า แทนที่จะเป็นสิ่งที่มาค้นพบภายหลัง