ทำไมบางสกุลเงินจึงส่งมอบไม่ได้

สิ่งที่ถูกปิดกั้นคือการส่งมอบ

ธุรกรรมเงินตราต่างประเทศแบบสปอตจบลงด้วยการที่คู่สัญญาสองฝ่ายแลกเปลี่ยนสกุลเงินสองสกุลกัน ขั้นตอนสุดท้ายนี้ คือการที่ฝ่ายหนึ่งได้รับและถือเงินของอีกฝ่ายจริง ๆ คือขั้นตอนที่กฎของประเทศหนึ่งห้ามได้ ในที่ที่ห้าม สกุลเงินนั้นไม่ได้หมดราคาไป แต่หมดสภาพการเป็นสิ่งที่คู่สัญญาต่างชาติจะลงเอยด้วยการถือครอง แทบทุกอย่างที่ดูแปลกในคู่สกุลเงินเหล่านี้เกิดจากข้อจำกัดข้อเดียวนี้ ไม่ใช่จากสิ่งใดในเศรษฐกิจที่อยู่เบื้องหลัง

มาตรการควบคุมจำกัดอะไรจริง ๆ

มาตรการควบคุมเงินทุนคือกฎหมายว่าด้วยการเคลื่อนย้ายเงินข้ามพรมแดน และมีได้หลายรูปแบบ ทั้งเพดานว่าผู้มีถิ่นที่อยู่ซื้อเงินตราต่างประเทศได้เท่าใด การต้องขออนุมัติก่อนโอนออก ภาษีเงินไหลเข้า ระยะเวลาถือครองขั้นต่ำ และข้อห้ามไม่ให้ผู้ไม่มีถิ่นที่อยู่ถือสกุลเงินในประเทศเลย ข้อสุดท้ายนี่เองที่สำคัญในที่นี้ ถ้าสถาบันต่างชาติถือสกุลเงินนั้นไม่ได้ ก็เป็นฝ่ายรับมอบไม่ได้ และสัญญาสปอตตามปกติก็ไม่มีที่ให้ชำระราคา

ทางออกคือชำระด้วยอย่างอื่น

คำตอบของตลาดคือสัญญาล่วงหน้าแบบไม่ส่งมอบ ซึ่งมักเขียนว่า NDF คู่สัญญาสองฝ่ายตกลงอัตราสำหรับวันในอนาคต และเมื่อถึงวันนั้นทั้งสองไม่ได้แลกเปลี่ยนสองสกุลเงินกันเลย แต่ชำระส่วนต่างระหว่างอัตราที่ตกลงกับอัตราอ้างอิงที่กำหนดไว้ โดยจ่ายเป็นสกุลเงินที่แลกเปลี่ยนได้เสรีซึ่งทั้งสองฝ่ายได้รับอนุญาตให้ถือ แต่ละฝ่ายจึงมีความเสี่ยงต่ออัตราของสกุลเงินที่ถูกจำกัดโดยไม่มีใครแตะตัวสกุลเงินนั้นเลย ซึ่งเป็นช่องว่างที่ข้อจำกัดเปิดทิ้งไว้พอดี ตลาด NDF จึงเติบโตขึ้นรอบสกุลเงินเหล่านี้ด้วยเหตุนี้

รายละเอียดสองอย่างเป็นตัวกำหนดสัญญา

เพราะไม่มีการส่งมอบ ตัวเลขที่ใช้ชำระราคาจึงต้องมาจากที่ที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้า ทำให้รายละเอียดสองอย่างกลายเป็นแกนหลักแทนที่จะเป็นส่วนประกอบ นั่นคือสัญญาชำระราคาอิงอัตราอ้างอิงที่เผยแพร่ฉบับใด และอัตรานั้นถูกอ่านค่า ณ วันใด ทั้งสองถูกเขียนไว้ในเงื่อนไขสัญญาแทนที่จะสันนิษฐานจากธรรมเนียม ถ้าคุณกำลังดูตราสารใดที่สร้างบนโครงสร้างนี้ สองบรรทัดนั้นในข้อกำหนดคือสิ่งที่ตัดสินว่าคุณรับความเสี่ยงต่ออะไรจริง ๆ

สกุลเงินเดียวกัน สองราคา

เมื่อสกุลเงินหนึ่งถูกอ้างอิงนอกประเทศได้แต่ถือครองที่นั่นไม่ได้ ราคาของมันสองราคาก็อาจมีอยู่พร้อมกัน อัตราในประเทศก่อตัวในตลาดภายใต้กฎที่ใช้บังคับที่นั่น อัตรานอกประเทศก่อตัวระหว่างคู่สัญญานอกเขตอำนาจที่ไม่ผูกพันกับกฎเหล่านั้น สกุลเงินเดียวกัน แหล่งสภาพคล่องแยกกัน ผู้ร่วมตลาดต่างกัน ข้อจำกัดต่างกัน และไม่มีข้อบังคับว่าต้องตรงกัน ช่องว่างระหว่างทั้งสองถูกจับตาในฐานะสัญญาณว่าตลาดในประเทศถูกบีบแน่นเพียงใด ผลในทางปฏิบัติคือทั้งสองใช้แทนกันไม่ได้ กราฟของอัตราหนึ่งไม่ใช่กราฟของอีกอัตรา และสัญญาต้องระบุชื่ออัตราอ้างอิงที่ใช้ชำระราคาเพื่อให้ราคานั้นมีความหมาย

เรื่องนี้มองจากบัญชีรายย่อยเป็นอย่างไร

ส่วนใหญ่มันปรากฏเป็นความว่างเปล่า คู่สกุลเงินที่คุณคาดว่าจะเจอไม่มีอยู่ในรายการตราสาร เพราะไม่มีวิธีที่ชอบด้วยกฎหมายให้โบรกเกอร์ชำระราคาให้ลูกค้าต่างชาติได้ ในที่ที่มีตราสารเช่นนี้ให้ มันมักเป็นอนุพันธ์ชำระเงินสดที่สร้างบนตรรกะเดียวกับ NDF ไม่ใช่สถานะสปอต และมักมีส่วนต่างราคากว้างกว่า ชั่วโมงเสนอราคาผูกกับช่วงตลาดในประเทศแทนที่จะเป็นทั้งสัปดาห์ และพฤติกรรมราคาที่อาจแยกจากตลาดในประเทศ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่โบรกเกอร์ตั้งใจทำให้ยาก แต่คือข้อจำกัดที่ปรากฏออกมา

ตรวจที่ไหนก่อนจะเดา

เอกสารสามอย่างตอบเรื่องนี้ได้โดยไม่ต้องพึ่งแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ ธนาคารกลางและหน่วยงานกำกับดูแลของประเทศนั้นเผยแพร่กฎที่บังคับใช้อยู่ ซึ่งเป็นคำอธิบายที่เชื่อถือได้เพียงอย่างเดียวว่าขณะนี้อะไรถือครอง ซื้อ หรือโอนได้ และกฎเหล่านี้เปลี่ยนได้ด้วยการประกาศ ข้อกำหนดสัญญาของโบรกเกอร์บอกว่าตราสารนั้นแท้จริงคืออะไร เป็นสปอตหรือชำระเงินสด ใช้อัตราอ้างอิงใด เวลาใด และหลักประกันเท่าใด ส่วนรายการตราสารตอบคำถามที่ง่ายที่สุด คือคู่สกุลเงินนั้นมีอยู่สำหรับคุณหรือไม่